Bij het kamperen hoort uiteraard ook dat je zelf kookt. Dat deden we normaal gesproken ook, dus dat zouden we op onze fietsvakantie blijven doen. Toegegeven, ik had de eerste dagen een beetje overreding nodig (moehoe, geen zihin), maar toen we er eenmaal aan begonnen werd het een gewoonte van de dag.

We begonnen met een geleende gasbrander. Een kleine standaard geschikt voor gastankjes met een schroefmechanisme. Het was lekker licht en het werkte als een tierelier. Er zat zo’n piëzo-elektrische ontsteking (ja, dat heb ik gegoogeld) op dus het was open draaien, klik en branden maar. Ik hou daar wel van. Zéker na onze eerste test met een multifuel brander…

Gas of Multifuel?

Als je in Nederland blijft kun je prima af met een gasbrander. Het werkt het makkelijkste en gastankjes zijn in Nederland overal te krijgen. Gas is alleen niet erg efficiënt, het wordt niet zo heet als bijvoorbeeld wasbenzine en is -ten opzichte van hiervoor genoemde brandstof- relatief duur.

Nu wisten we voordat we aan onze eerste vakantie begonnen dat we -als alles een succes zou zijn- ook het buitenland in wilden. Gastankjes, zo hoorden we, zijn daar veel minder goed te krijgen. Daarmee was de keuze voor een eigen brander eigenlijk beperkt tot 1 optie: Multifuel.

Vooraf hadden we ons georiënteerd en we kwamen uit op de merken MSR of Primus. We konden een MSR SimmerLite lenen van iemand en testten die op ons terras. Dat hebben we geweten.

Buuuuuurn!

Wanneer je met (was-)benzine werkt moet de brander even voorverwarmen, daarvoor breng je de brandstoffles even op druk, je laat een beetje in de brander lopen en steekt dat aan als je de toevoer weer hebt afgesloten. Op zich geen probleem, maar het schoteltje bij de MSR is zo klein dat het direct overliep.

Bij het aansteken vloog naast de brander ook meteen het gemorste deel op de tegels in de hens. Tot overmaat van ramp sloeg het vuur over naar de brandstoffles en daarmee stond het complete systeem in lichterlaaie. Uiteindelijk bleef het bij een flinke stress-hyperventilatie en een geïmproviseerde blusdeken waar weinig meer van over was, maar we waren genezen van hele concept benzinebranders.

Met doembeelden van afgebrande grasvelden, ontploffende brandstofflessen en een weggesmolten tent besloten we om dit jaar op gas te gaan koken. Bovendien kwamen we achter nog een nadeel van MSR: De pomp – of het gesmolten stompje wat er nu voor door moest gaan – is bijna volledig van plastic.

Love at first ignite

Toeval of niet, halverwege onze vakantie kwamen we bij een dumpstore een sterk afgeprijsde Primus Omnifuel tegen. Deze stond op onze wensenlijst om te testen, maar met de eerdere ervaringen (en doembeelden) in het achterhoofd was schrijver dezes een beetje huiverig om dat ‘on site’ te doen.

De aanbieding was te mooi om te laten gaan, dus we hebben de gok gewaagd. En wat een schot in de roos! Het ding werkte fantastisch. Het voorverwarmen werkte zonder knoeien en hij lekte op geen enkel punt. Het koken met de Primus was een groots, glorieus eureka-moment waarbij achtergrondkoren harmonieus oh’s en ah’s zongen.

Op het internet is een aantal video’s te vinden over hoe de Omnifuel werkt en deze video’s kloppen. Het werkt echt net zo makkelijk als de video’s voorstellen. Bovendien met een stuk minder plastic onderdelen oogt de Primus als geheel ook veel robuuster.

Is er dan niets negatiefs te melden over deze brander? De enige aanmerking die ik zou kunnen bedenken is het lawaai. De Primus ruist behoorlijk, ik heb mensen gehoord die het -wat gechargeerd- vergeleken met een continu passerende trein. Maar zelfs al klonk het ding als een remmende goederentrein, ik ben verkocht.